Zdrowie z ogrodu

Cebula stosowana wewnętrznie działa antyinfekcyjnie, antyseptycznie, przeciwzakrzepowo; jest środkiem przeciwreumatycznym, przeciwsklerotycznym i przeciwszkorbutowym, obniża poziom cukru we krwi, osłabia napięcie jelit, wzmaga czynności nerek, jelit, wątroby, układu nerwowego. Jest środkiem moczopędnym, rozpuszcza i eliminuje mocznik i chlorki, działa przeciwczerwiowo, wykrztuśnie. Daje dobre wyniki w leczeniu anginy, astmy, awitaminozy, biegunki, cukrzycy, grypy, kataru, kamicy żółciowej, obrzęków, otyłości, pasożytów jelitowych. Leczy puchlinę brzuszną i wodną, skąpomocz, stwardnienie tętnic, zapalenie krtani, opłucnej, osierdzia, oskrzeli i węzłów chłonnych, skrzepy (hamuje krzepnięcie krwi rozpuszczając fibrynę, tj. nierozpuszczalne białko będące podstawą skrzepów).
Stosowana zewnętrznie leczy brodawki, brzęczenie w uszach, czyraki, głuchotę, migrenę, nerwoból zębowy, odmroziny, oparzenia, zapalenia opon mózgowych, Leczy również rany, ropień, wrzody, ukąszenia osy, uśmierza ból, odstrasza komary.
Pani Maria Górnicka w poradniku „Apteka Natury” podaje sposoby użycia cebuli na użytek wewnętrzny (str. 105) oraz na użytek zewnętrzny (str. 106). Przykładowe zalecenia na użytek wewnętrzny: świeży sok stosuje się na żylaki odbytu i nieżyt jelit. Fitoncydy (naturalne substancje wydzielane przez rośliny) świeżego soku wdycha się w celu leczenia anginy, ropni płuc, nieżytów grypowych i nieżytów nosa.
Na grypę: macerować przez kilka godzin w pół litra wody dwie cebule pokrojone w plasterki. Popijać  codziennie przez dwa tygodnie po jednej szklance przed snem.
Przeciwwskazania: nadmierne jej używanie może okazać się szkodliwe w przypadkach ciężkich chorób nerek, wątroby, żołądka i serca. Jest przyprawą niewskazaną przy nadczynności tarczycy. Przekrojona cebula nie powinna być przechowywana, łatwo się utlenia i może stać się szkodliwa, a po dłuższym czasie – toksyczna. Zapach cebuli z oddechu usuwamy gryząc 2-3 ziarenka kawy, natkę pietruszki, jabłko.